S. Irena urodziła się 22 lipca 1922 r. w folwarku Urbiepol, w powiecie Postawy. Już od lat dziecięcych gorąco ukochała Pana Jezusa. Pragnęła życia zakonnego, na co jednak rodzice nie wyrażali zgody. Prowadziła zatem życie Bogu oddane w domu rodzinnym. W parę lat po urodzeniu się brata, postanowiła zrealizować swoje powołanie, opuściła dom, by w Drui, w Zgromadzeniu Eucharystek, rozpocząć życie zakonne.
Postulat rozpoczęła 8 września 1944 r. Pierwszą profesję złożyła już po wyjeździe sióstr do Polski, w Warszawie, 19 marca 1946 r.

W TYM DNIU PROSIŁA PANA JEZUSA, BY PRZYBIŁ JĄ DO KRZYŻA, POZWOLIŁ JEJ ŻYĆ W CIERPIENIU, UPOKORZENIU I UMRZEĆ WRAZ Z NIM JAKO OFIARA MIŁOŚCI ZA ZBAWIENIE DUSZ. To był jej program.

Pracowała w pralni, w kuchni, przy sprzątaniu, potem jako wychowawczyni przedszkola w Dąbiu, TRWAJĄC DUCHEM PRZED TABERNAKULUM, PROSZĄC O ZBAWIENIE DUSZ I O ŚWIĘTOŚĆ KAPŁANÓW. W duszy jej bez przesady płonął ogień miłości Jezusa, podsycany nieustannymi ofiarami.

Była zawsze pogodna, skupiona, posłuszna.
W duchu ofiary ukrywała swoje zmęczenie, przykrości i cierpienia wynikające z chorób, pokrywając wszystko miłym uśmiechem, by nikt jej cierpienia się nie domyślił. Nikt nie doznał od niej odmowy jakiejś przysługi. Duch ofiary kazał jej wykorzystywać wszelkie okazje czynienia dobra, w wyniku czego nawet stan cięzkiej choroby i osłabienie sił przełamywała jako lenistwo.

W roku 1948 ujawniła się w wyniku badań gruźlica. Kilka miesięcy szpitalnego leczenia w Warszawie nie dało rezultatu. Po ciężkich cierpieniach zmarła w szpitalu 14 lipca 1948 r.
Pochowana została na cmentarzu bródnowskim w Warszawie.

Zostawiła dziennik z notatkami duchowymi, który, według określenia cenzora nie ustępuje głębią treści "Dziejom duszy" św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W Zgromadzeniu panuje przekonanie o jej niewątpliwej świętośći, w której zaprezentowany został model życia prawdziwej eucharystki, streszczający się w haśle: MIŁOŚĆ NIE ZNA MIARY - IM WIĘKSZA, TYM WIĘKSZEJ CHCE OFIARY.